Ik ben Karin Lavrijsen, ben om en nabij de 40 jaar en heb het mooiste leven dat je maar voor kunt stellen: een hondenleven!
Mijn verhaal valt het best te vertellen aan de hand van de honden die ik gehad heb. Dieren en de natuur hebben me immers altijd teruggebracht naar waar het om gaat in het leven: een rustig en zorgzaam mens zijn voor je pack. En daarbij graag ook nog de nodige lol hebben, a.u.b.!

Lopen met hond Sandy

Als kind liep ik uren met mijn Golden Retriever Sandy. Zwervend met haar was ik het gelukkigst. Maar schrijven kan ik ook als een dolle. Daarom ging ik Literatuurwetenschap studeren aan de universiteit van Nijmegen. Daar deed ik flink wat Kunstgeschiedenis-vakken bij en dan is het niet verwonderlijk dat je uiteindelijk in journalistieke en communicatieve banen terechtkomt.

Collage van bomen, bloemen en mij als persoon daartussen.

Ontwerp: Marjolijn van Gorp.

Samen de honden uitlaten

Ondertussen had ik al vanaf mijn zestiende een relatie met Olle Vastbinder, een jongen die opvallend goed met die Golden Retriever overweg kon. In feite is onze beider hondenliefde ook hoe het ooit is ‘aan’ gegaan: zittend op de trap van Doornroosje sprong de vonk over toen hij over zijn twee Labradors vertelde. Daar gingen die ogen wel heel mooi van glimmen… Wij hebben samen heel wat afgelopen, dat begrijp je wel.

Actief met Bobby

Toen die drie honden er niet meer waren, besloten Olle en ik Bobby uit het asiel te halen. Een zenuwachtige jonge Spaniel die kinderen had gebeten. Ook had hij enorme verlatingsangst. Wat allemaal niet gek was, want de arme schat was in twee maanden tijd zes keer (!) van baasje gewisseld.

Door veel met hem te sporten (fietsen, hardlopen en behendigheid) en hem in alles rustige begeleiding te bieden, wisten we van Bobby al snel een heerlijk zelfverzekerd hondje te maken. Het beestje blaakte van het zelfvertrouwen en ging trots en kalm overal met ons mee. Dat is wat een positieve benadering en veel sporten voor een hond kunnen doen.

Hond Bobby in bloemenveld Nijmegen

Bobby was een Sprocker, een kruising tussen een Cocker Spaniel en een Springer Spaniel.

Start van de hondenuitlaatservice

Bobby ging vaak mee naar Olles kantoor, maar ook wel met een uitlaatservice. Werk wat mij geweldig leek en waarvan ik droomde. Het was Olle die me ervan heeft overtuigd die droom uiteindelijk om te zetten in daden. Ja, ik ga een hondenbus kopen om een kleinschalige uitlaatservice mee te beginnen! En ‘Mee Met Bobby’ gaat het heten! Dit was begin 2009.

De oprichting van mijn hondenuitlaatservice betekende dat ik helemaal terug ging naar mijn diepste roots. Zo zie je hierboven dat ik als klein meisje de hond van de visite al veel interessanter vond dan de visite zelf, ha ha! Het voelt zo goed (maar tegelijkertijd doodeng) om terug te gaan naar je ware zelf, naar wie je was en wat je graag deed, voordat al die verwachtingen van anderen de boel onbewust kwamen toedekken. Want als je goed kunt leren, is het nu eenmaal niet vanzelfsprekend om met dieren te gaan werken. Maar de omgeving merkte het ook meteen: dit is Karin in haar element. Het werkt, eenvoudigweg. Ik heb dan ook nooit om klanten verlegen gezeten, ook al begon ik mijn uitlaatservice aan het begin van de kredietcrisis.

Ook hondentraining

In de twaalf jaar die volgden, heb ik – natuurlijk – veel geleerd over honden. Gewoon door ze iedere dag te observeren en met ze te werken. Door veel te lezen van gedragsdeskundigen als Klaas Wijnberg, Cesar Millan en Bert van Straten. Ook sledehondentrainer Dallas Seavey is een onuitputtelijke inspiratiebron. Over baasjes heb ik ook veel geleerd. Dat is logisch, als je zo lang bij de meest uiteenlopende gezinnen over de vloer komt en de meest uiteenlopende hondenproblemen voorgeschoteld krijgt.

Hondenman Olle bij mountainbikes en onze hond in het bos.

Hondenman Olle kan het niet vaak genoeg zeggen: sport met je hond!

Ik leer ook nog steeds van mijn eigen Olle, die als de Hondenman al lopend lesgeeft in het bos. Hij leert cursisten hun hond te lezen, waardoor ze ontspannen en vrolijk met hun hond kunnen omgaan. “Hoe is het voor de hond zelf?” is de vraag die we samen met de cursisten steeds stellen en beantwoorden. Want als je weet waarom je viervoeter iets doet, heb je er ook begrip voor. Vanuit die empathie kun je vervolgens naar oplossingen zoeken, in je eigen gedrag als baasje. De kleine groepjes van maximaal vijf cursisten maken zo’n individuele benadering van hond en baas mogelijk. De basis binnen onze hondenschool is echter altijd hetzelfde: spel, positiviteit en beloning.

Opvolger in de uitlaatservice

De laatste levensjaren van Bobby zochten we in de Nederlandse asiels naar een opvolger. De nieuwe hond zou Bobby aan het werk kunnen zien binnen de uitlaatservice. Honden leren nu eenmaal het meeste van elkaar.

Het werd Yorick, een Spaniel met drie poten. Door een ongeluk had hij een voorpoot verloren. Voor deze hond waren wij gek genoeg de perfecte plek, omdat hij absoluut niet alleen kon zijn, absoluut niet dik mocht worden en steun zou hebben aan een sterke reu als Bobby. Bovendien was het voor ons vanaf het begin gewoon een uitgemaakte zaak dat wij dit hondje onder ons hoede zouden nemen. Toen we hem in het asiel zo dapper aan zag komen hupsen op zijn drie poten, met heel zijn minderwaardigheidscomplex, met zo veel verdriet in zijn ogen, maar tegelijk blijdschap en verwondering bij de aanblik van onze Bobby… Wisten we: deze hoort bij ons. We gaan dit beestje nu voor eens en altijd de positiviteit en veiligheid bieden die het al die jaren heeft gemist.

Eenmaal bij ons thuis bleek ten volle hoe getraumatiseerd Yorick was. Het is verschrikkelijk wat mensen dieren aandoen. Alleen al door niet ECHT oog voor ze te hebben, waardoor bijvoorbeeld ziektes en aandoeningen worden gemist. Veel honden leven daardoor met constante pijn.

De kleine – zoals we hem noemden – had  zo veel straf en onzekerheid gehad in allerlei verschillende gezinnen, dat hij continu gestresst was of hij het allemaal wel goed deed.

Maar deze angsten hadden we eerder al succesvol weten om te buigen met onze Bobby (onze cursisten geloofden nooit dat Bobby, de uberrelaxte modelhond, bepaald niet zo uit de doos was komen rollen). We hadden dus goede hoop dat we er bij Yorick ook rust en vertrouwen in konden brengen. En er waren ook echt periodes dat dat lukte, dat de schattebout wat zekerder in het leven stond. Maar toch: de stress bleef van tijd tot tijd weer opduiken. Dit kwam onder andere tot uiting in epileptische aanvallen, waardoor we ons Yorickje na drie jaar toch hebben moeten laten inslapen.Yorick ligt op pad in de velden Rijk van Nijmegen

Wat ik van Yorick heb geleerd, is dat Olle en ik een superteam zijn. We stonden allebei dag en nacht (o, de doorwaakte nachten…) voor het beestje klaar en probeerden zijn leven met allerlei medische zorg zo pijnvrij mogelijk te maken. Meer in het algemeen zorgden we voor rust, reinheid en regelmaat, zodat hij ook nog veel plezier in het leven had. Waren we bij Bobby al goed op elkaar ingespeeld, door dit hondje kwam ons teamwork op een nog hoger plan te staan. Kon de een het fysiek even niet meer aan, dan nam de ander de zorg voor Yorick en Bobby monter op zich. Die samenwerking vergeet je nooit meer.

En niet alleen de samenwerking van ons beiden, ook met anderen. We verzamelden een sterk team aan oppassers en medici om Yorick heen – iets wat ik sowieso iedereen aan kan raden, ook als je hond gewoon gezond is. Voor dit beestje werd gezorgd: 24/7. Hoe zwaar dus ook, deze diepe ervaring, drie jaar lang, hadden we voor geen goud willen missen.

Na Yoricks dood kakte Bobby volledig in (hij moest eerst altijd het sterke mannetje spelen) en op de gezegende leeftijd van 13,5 jaar is hij vredig ingedut.

Traildog Runa: sporten met je hond

Na deze laatste tropenjaren als hondenouders richtten we ons een tijdje helemaal op kamperen en mountainbiken. Twee bezigheden die we graag met een nieuwe eigen hond zouden doen. Maar voorlopig vond ik het wel even mooi zo: om alleen te hoeven zorgen voor mijn klanten in de uitlaatservice.


Toch komt dan op een gegeven moment de ideale traildog ter adoptie langs: Hongaarse Vizsla Runa. Ze was 1 jaar en een paar maanden toen ze bij ons kwam. In korte tijd maakte ze zich zowel het rennen in de uitlaatservice, als naast de fiets eigen. Samen mountainbiken vindt ze het gaafste wat er is. Iets wat op de trails van Heumensoord, Berg en Dal, Groesbeek en het Reichswald natuurlijk fantastisch kan. Door al dat rennen heeft onze kleine Vizsla spieren en zelfvertrouwen gekregen. Met Runa – en haar  Instagram-account – willen we onze mantra nog verder uitdragen: ga ook sporten met je hond!